Een planeet in je hoofd

The Guardian vroeg haar lezers ooit naar de beste LGBT-boeken en daar dook Een planeet in je hoofd van Sally Gardner op. Ik dacht: huh? Heb ik iets gemist? Misschien had ik het inderdaad gemist, of misschien was ik het vergeten, maar het gebeurt op het eind van het verhaal en het is zo weer voorbij (spoiler alert):

'Het enige wat nog telt is Hector. Hij is het moment, dit moment. Hij is het enige moment. "Kus me," zegt hij zacht. Ik had me altijd voorgesteld dat de eerste persoon die ik zou kussen een meisje zou zijn. Nu maakt het niet uit. Ik kus hem. De kus wordt met verlangen beantwoord. Een verlangen naar een leven dat we nooit zullen hebben. "Ik hou van je," fluistert hij. "Van de gekke, dappere warboel die jou jou maakt."'

En dat is dat.

Het is veelzeggend, denk ik, dat iemand dit boek noemt. Ik heb er indertijd over gelezen, wellicht opgeslorpt door het verhaal dat steeds vreselijker wordt, maar op iemand heeft dit een onvergetelijke indruk gemaakt.

Alle impliciete en expliciete woorden doen ertoe.

Een planeet in je hoofd / Sally Gardner (Moon, p. 220)