Lou gaat naar school

Ik vind Lou gaat naar school van Kathleen Amant een tof boek. Het gaat over diversiteit, maar op zo'n manier dat het helemaal niet over diversiteit gaat: onderweg naar en op school passeert Lou de wijde wereld, met alle kleuren en vormen van dien en van doen. Álle kleuren en vormen.

Zoveel kleuren en vormen zie je niet vaak (zelden, bijna nooit eigenlijk) in een kinderboek. Dus dan denk ik snel: oei. Dat is wel heel educatief.

Maar dan zit ik op de tram, of ik wandel naar de bibliotheek, of ik ga een kerstkadootje kopen, en ik kijk om me heen, en ik zie alle mogelijke kleuren en vormen. Daar is niks eductiefs aan. Dat is de wijde wereld. Dus meer Lou, meer van dattum graag.

(Bij Lou hoort een educatief pakket.)

Niet niet

Wat als het De ridder die wilde lezen was, in plaats van De ridder die niet wilde vechten? Of De ridder die absoluut eerst ridderlijke dingen wil doen in plaats van De ridder die niet wilde slapen?

Over wat je allemaal gaat zien

Dan zit je ineens met je peuter op schoot, te kijken in Zo zijn ouders van Peter Bently en Sara Ogilvie want dat is één van jullie lievelingsboeken, en dat begin je plots kleuren te tellen. Wie is wit? Wie is niet wit? Dan valt het wel mee en denk je oef.

Maar dan merk je dat alle ouderkoppels bestaan uit een papa en een mama. En dan ga je kijken naar wat de mama's doen (pleisters plakken, knuffelen, sjouwen, dutten, brandjes blussen, voorlezen, instoppen - vooral zorgen) en wat de papa's doen (trainrails maken, dutten, restjes opeten, paardje spelen, voorlezen, barbecuën, draaien en zwaaien, knuffelen - vooral actie).
En tja.

M/V/X is niet altijd leuk.
Het verpest wel eens wat.

Jongens in jurken

We zitten met de familie aan tafel, pistoleekes enzo. Het gaat over geld en de bank en de grootmoeder en dat zij een volmacht hebben. 'Zij', dat zijn de broers. 'De mannen dus,' zeg ik. Want ik leef al een tijdje met een M/V/X-bril op. Dan zie je zo'n dingen.
We hebben het over M/V/X.
En over het jongetje dat graag juwelen draagt. En dat dat goed is, prima, niks aan de hand, maar toch liever alleen thuis. Naar school gaan met de kralenketting van de mama aan, is een brug te ver.
Ik zeg: 'Ja, dat is moeilijk.'
Ik denk aan wat ik op Charlie(*) las over jongetjes in K3-jurkjes en wat doe je dan, als progressieve mama.
Je vind dat het moet kunnen, jongens in jurken naar school.
En tegelijk bloedt je hart bij het idee van jouw jongen in die jurk en alle andere kinderen en afgemaakt en sociale zelfmoord.

Stilaan denk ik: we zijn samen de maatschappij die jongens in jurken binnenhoudt. We zijn allemaal de wereld die keihard vindt dat het moet kunnen, binnen, aan tafel, maar die het verder uit het zicht houdt.
Stilaan vind ik dat fout.
Ik snap het en ik weet niet wat ik zelf zou doen, maar ik vind het fout.

(*) Lees Een K3 t-shirt ligt levenloos op de bank, Jongetjes in jurkjes en Pretty in pink.

Eddy en Patsy versus het concept rolmodel

Ik heb wel eens gekeken naar Absolutely Fabulous en ik heb er wel eens mee gelachen ook, maar echt mijn ding is het nooit geweest. Die Eddy is gewoon te griezelig. Maar als M/V/X-studiemateriaal is Ab Fab een feestje (pun een klein beetje intended), kijk maar in dit stuk in de Groene Amsterdammer. Zo zit er heerlijke muziek in Eddy-Patsy versus het concept gedragsregels-rolmodellen-sociale-verwachtingen:

'Eddy en Patsy negeren de regels niet alleen; ze hebben er amper benul van dat er überhaupt regels zijn. Ze kukelen dronken door de kaders en verbaasd kloppen ze het puin van hun couture.'

Mary Bennet

Omdat ik alleen nog maar de films van Sense & Sensibility en Pride & Prejudice gezien had en nog nooit iets van Austen gelezen had, besloot ik deze zomer Pride & Prejudice te lezen. Geen dag te vroeg, zo vijftien jaar nadat ik afstudeerde in Engelse literatuur. ('Dat zegt meer over de opleiding dan over jou,' zei iemand, waarvoor dank.) Maar dat terzijde.

Ik las Pride & Prejudice, ik bleef gefocust en genoot ervan. En natuurlijk had het alles te maken met M/V/X, met al die meisjes die een man moeten vinden en wat daarbij proper is en wat niet zo.

Nu ik op Book Riot dit interessante stuk lees over Quiet and underestimated characters (veelal meisjes), moet ik weer Mary Bennet denken aan hoe cool ik Mary vond. Ze heeft een rol van niks, eigenlijk wordt ze effenaf genegeerd. Maar ik herinner me dat ze ergens zegt alles prima te vinden, zolang ze haar ochtenden maar heeft om te lezen en studeren en muziek te maken. Hoe fantastisch is dat, dacht ik.

Op Book Riot opperen ze dat Mary geacht wordt de rol van spinster-van-de-familie op zich te nemen, dat ze verondersteld wordt straks voor haar ouders te zorgen. 'Accepteert Mary stilletjes die rol, door zichzelf te begraven in haar boeken en haar muziek, en laat ze de droom van het leven dat ze zou kunnen leiden los nog voor ze er te gehecht aan geraakt?' vragen ze zich af. Wie weet. Het allerinteressantste komt na die vraag:

'To modern sensibilities, accepting a role that is laid out before us without argument is simply not done. But to be able to choose one’s own path, for women OR men, is a pretty new thing, really.'

Hoe fijn en boeiend is het om de spotlight te zetten op de kleine personages in de kantlijn?

Een planeet in je hoofd

The Guardian vroeg haar lezers ooit naar de beste LGBT-boeken en daar dook Een planeet in je hoofd van Sally Gardner op. Ik dacht: huh? Heb ik iets gemist? Misschien had ik het inderdaad gemist, of misschien was ik het vergeten, maar het gebeurt op het eind van het verhaal en het is zo weer voorbij (spoiler alert):

'Het enige wat nog telt is Hector. Hij is het moment, dit moment. Hij is het enige moment. "Kus me," zegt hij zacht. Ik had me altijd voorgesteld dat de eerste persoon die ik zou kussen een meisje zou zijn. Nu maakt het niet uit. Ik kus hem. De kus wordt met verlangen beantwoord. Een verlangen naar een leven dat we nooit zullen hebben. "Ik hou van je," fluistert hij. "Van de gekke, dappere warboel die jou jou maakt."'

En dat is dat.

Het is veelzeggend, denk ik, dat iemand dit boek noemt. Ik heb er indertijd over gelezen, wellicht opgeslorpt door het verhaal dat steeds vreselijker wordt, maar op iemand heeft dit een onvergetelijke indruk gemaakt.

Alle impliciete en expliciete woorden doen ertoe.

Een planeet in je hoofd / Sally Gardner (Moon, p. 220)