Over wat je allemaal gaat zien

Dan zit je ineens met je peuter op schoot, te kijken in Zo zijn ouders van Peter Bently en Sara Ogilvie want dat is één van jullie lievelingsboeken, en dat begin je plots kleuren te tellen. Wie is wit? Wie is niet wit? Dan valt het wel mee en denk je oef.

Maar dan merk je dat alle ouderkoppels bestaan uit een papa en een mama. En dan ga je kijken naar wat de mama's doen (pleisters plakken, knuffelen, sjouwen, dutten, brandjes blussen, voorlezen, instoppen - vooral zorgen) en wat de papa's doen (trainrails maken, dutten, restjes opeten, paardje spelen, voorlezen, barbecuën, draaien en zwaaien, knuffelen - vooral actie).
En tja.

M/V/X is niet altijd leuk.
Het verpest wel eens wat.

Jongens in jurken

We zitten met de familie aan tafel, pistoleekes enzo. Het gaat over geld en de bank en de grootmoeder en dat zij een volmacht hebben. 'Zij', dat zijn de broers. 'De mannen dus,' zeg ik. Want ik leef al een tijdje met een M/V/X-bril op. Dan zie je zo'n dingen.
We hebben het over M/V/X.
En over het jongetje dat graag juwelen draagt. En dat dat goed is, prima, niks aan de hand, maar toch liever alleen thuis. Naar school gaan met de kralenketting van de mama aan, is een brug te ver.
Ik zeg: 'Ja, dat is moeilijk.'
Ik denk aan wat ik op Charlie(*) las over jongetjes in K3-jurkjes en wat doe je dan, als progressieve mama.
Je vind dat het moet kunnen, jongens in jurken naar school.
En tegelijk bloedt je hart bij het idee van jouw jongen in die jurk en alle andere kinderen en afgemaakt en sociale zelfmoord.

Stilaan denk ik: we zijn samen de maatschappij die jongens in jurken binnenhoudt. We zijn allemaal de wereld die keihard vindt dat het moet kunnen, binnen, aan tafel, maar die het verder uit het zicht houdt.
Stilaan vind ik dat fout.
Ik snap het en ik weet niet wat ik zelf zou doen, maar ik vind het fout.

(*) Lees Een K3 t-shirt ligt levenloos op de bank, Jongetjes in jurkjes en Pretty in pink.