Irrelevant of weggestopt?

Het mooist vind ik het als een LGBTQ-thema helemaal geen thema is. Tiny Cooper in Will Grayson, Will Grayson die zo gay is als, nouja, als wat, als ABBA? Bijvoorbeeld. Want dan wordt het hele ding vanzelfsprekend, dan is het geen probleem, dan wordt er zelfs flink mee gelachen. Niemand pleegt zelfmoord.

Rob Wijnberg zei ook zoiets:

'Willen we voorloper zijn in de strijd voor gelijke rechten, dan is misschien nu de tijd gekomen de volgende stap te zetten in onze bewoording van deze strijd: door homorechten uit de sfeer te halen van iets dat 'anders' en 'afwijkend' is dat 'geaccepteerd' moet worden, en in de sfeer te trekken van het volstrekt normale. Of misschien zelfs wel: het volstrekt irrelevante.'

Al moet ik er misschien toch niet zo licht over gaan. Bij Book Riot hebben ze het over gay, lesbian, bisexual, en queer mensen die verstopt zitten in verhalen, 'disguised by euphemism, buried in family stories, or simply waiting for someone to bother looking.'

Wat bijvoorbeeld met Dumbledore die blijkbaar homo is, maar wat geen mens in de gaten had tot J.K. Rowling hem uit de kast haalde? Maakt dit 'm levensecht, omdat er zoveel mensen zijn van wie je het niet kan raden en omdat het uiteindelijk maar over een deel van je persoonlijkheid gaat, zoals de voorzitter van de Harry Potter Alliance zei. Of is het, zoals een gay rights campaigner stelde, net jammer dat Rowling het niet wat explicieter stelde: 'Making it obvious would have sent a much more powerful message of understanding and acceptance.'

Misschien kunnen vanzelfsprekendheden ook een beetje gevaarlijk zijn. Als je er te licht over heen gaat. Veel meer mensen dan je denkt zitten te wachten om gezien te worden. Niet iedereen is zo'n glitterbal als Tiny Cooper.

Food for thought.